sv.

cf. Հրակիզեմ.

adj.

Հրով կիզանօղ, եւ կիզեալ.

Այսօր աստուածաշունչ քնարն յովհաննէս ի գլուխ ահաւոր եւ հրակէզ մերձենայր. (Թէոդոր. կուս.։)

Ի հըրակէզ տապ տոչորիմ ամարական. (Երզն. ոտ. երկն.։)

ՀՐԱԿԷԶ ԱՌՆԵԼ. Հրով կիզուլ. cf. ՀՐԿԷԶ ԱՌՆԵԼ.

Հրակէզ առնել զսրբարանն։ Հրակէզ արարին զորս ի սրբարանն. (Ղեւոնդ.։)

Տօթանայ յամարայնի, եւ հրակէզ առնէ զամենայն կենդանիս. (Եղիշ. ՟Ը։)

Հրակէզ առնել զնաւսն, կամ զամենայն. (Պիտ.։ Ուռպ.։)

ՀՐԱԿԷԶ ԼԻՆԵԼ. Հրով այրիլ. հրկէզ լինել.

(Վաղէս) հրակէզ եղեալ. (Խոր. ՟Գ. 33։)

Ի հրակէզ եղեալ քաղաքսն. (Փիլ. լին.։)

Հրակէզ եղեն եկեղեցիք եւ կտարակարնք. (Կաղանկտ.։)